Mijn huis vertelt mijn verhaal

Soms moet ik een beetje glimlachen om de prompt van de dag.

Niet omdat hij gek is.

Maar omdat hij soms zo’n enorm contrast vormt met het nieuws van diezelfde dag.

En tegelijkertijd besef ik:

zo is het leven.

Tegenstellingen bestaan naast elkaar.

Dat merkte ik als jonge volwassene ook al.

Mijn ouders hadden een duidelijke visie op hoe het leven hoorde te zijn.

‘Zo doen we het al jaren.‘

‘Dus zo doen we het.‘

Punt.

Hun kijk was helder.

Maar ook behoorlijk rigide.

Ik voelde al jong dat de wereld veranderde.

Dat mensen veranderen.

Dat je jezelf ontwikkelt.

En hoe meer ik dat begon te ontdekken, hoe steviger ik op mijn eigen strepen ging staan.

Niet uit dwarsheid.

Maar omdat ik voelde dat mijn manier óók mocht bestaan.

Mijn slaapkamer werd mijn eerste eigen wereld.

Een klein eilandje midden in een huis waar ik me niet altijd begrepen voelde.

Posters aan de muur.

Planten.

Kleine boho-spulletjes.

Alles wat rust uitstraalde, kreeg een plekje.

Het was misschien geen grote kamer…

maar wel mijn veilige haven.

Toen ik jaren later de deur van mijn ouderlijk huis achter me dichttrok en hardop zei:

‘Dit ga ik anders doen.‘

…stopte ik die belofte figuurlijk in mijn broekzak.

En eerlijk?

Die heb ik er nooit meer uitgehaald.

Mijn allereerste studentenkamer werd meteen een kleine replica van dat gevoel.

Tweedehands meubels.

Heel veel planten.

Warme kleuren.

Geen dure inrichting.

Wel een plek waar ik kon ademhalen.

Een plek die voelde als mij.

De jaren gingen voorbij.

Ik bouwde een mooie carrière op.

Voelde me als een vis in het water.

En toen kwamen Moos en Jip.

Mijn twee goudklompjes.

Ook zij kregen alle ruimte om hun eigen plekje in huis te maken.

Want ik droeg nog steeds die belofte in mijn broekzak.

Samen maakten we een seizoentafel.

Tijdens wandelingen en vakanties werden steentjes, takjes, blaadjes en veertjes verzameld.

‘Voor op de seizoentafel, mama.‘

‘Ja hoor.’

‘Prachtige schatten.’

Met ieder seizoen veranderde de tafel.

Met ieder feest kwam er iets nieuws bij.

We kregen uiteindelijk vier dozen.

Eén voor ieder seizoen.

Nou ja…

uiteindelijk werden het er acht.

Want er was altijd nóg iets moois gevonden.

De kinderen werden groter.

De seizoentafel veranderde mee.

Er kwamen minder takjes.

Minder stenen.

Maar nooit helemaal niets.

Want zelfs toen ze bijna volwassen waren, kwamen ze nog thuis met iets in hun hand.

‘Mam… gevonden.‘

Een paar jaar geleden verhuisden we.

Tijdens het uitpakken kwam ik die acht dozen weer tegen.

Pas toen zag ik iets wat ik jarenlang over het hoofd had gezien.

Elke doos was door de kinderen zelf beschilderd.

Vol kleine handjes.

Tekeningetjes.

Kleuren.

Ik streek met mijn hand over het karton.

En ineens voelde ik hoe ongelooflijk snel de tijd eigenlijk was gegaan.

Van kleine kinderen…

naar volwassenen die inmiddels hun eigen weg gingen.

Ik maakte de dozen voorzichtig open.

Alle schatten lagen er nog.

Steentjes.

Takjes.

Blaadjes.

Kleine herinneringen aan wandelingen waarvan ik sommige allang vergeten was.

In ons nieuwe huis kreeg de seizoentafel opnieuw een plek.

Misschien iets kleiner dan vroeger.

Maar nog steeds precies zo belangrijk.

En het mooie?

Als Moos of Jip thuiskomen…

hebben ze nog steeds regelmatig een steentje in hun jaszak.

Laatst legde Moos er eentje op tafel.

Hij knielde erbij neer, keek er even naar en zei:

‘Als ik ooit vader mag worden…‘

‘Dan krijgt mijn kind ook een seizoentafel.‘

‘Dit vond ik vroeger zó mooi.‘

‘Al namen we een boomstronk mee…‘

‘Alles mocht erop.‘

‘Dat gevoel wil ik later ook doorgeven.‘

Ik voelde automatisch mijn hand naar mijn broekzak gaan.

Daar zat die belofte nog steeds.

Niet letterlijk.

Maar wel precies op dezelfde plek.

En heel even…

voelde ik hem een klein sprongetje maken.

Want ineens begreep ik iets.

Mijn woonstijl bestaat helemaal niet uit boho.

Of planten.

Of warme kleuren.

Mijn woonstijl…

is het maken van herinneringen.

En misschien…

is dat wel de mooiste inrichting die een huis kan krijgen.