Het beste excuus dat ik de laatste tijd hoorde? Hoofdpijn.

Hier in huis woont zo nu en dan een soort pleegdochter.

Romy.

Een tiener die inmiddels gevaarlijk dicht tegen de twintig aan schuurt.

Ze flaneert op haar gemak door het leven.

Haar levensmotto lijkt inmiddels te zijn:

‘Wat vandaag niet hoeft, kan morgen ook nog.‘

En als het even kan…

wordt uitstel vanzelf afstel.

Tot haar achttiende kende ik haar als een enorme doorzetter.

Ze had haar zaakjes op orde.

Werkte hard.

En zette door.

Maar ergens, rond haar achttiende verjaardag, leek er een knopje om te gaan.

Ze hoefde nog maar één stage af te ronden.

Dat werden uiteindelijk vier verschillende stageplekken.

Niet omdat ze het werk niet kon.

Maar omdat niets meer leuk genoeg was om vol te houden.

Na een dag of drie…

kreeg ze hoofdpijn.

Haar laatste stage was bij een hondentrimsalon.

Drie weken vond ze het fantastisch.

De eigenaressen waren enthousiast.

Ze boden haar zelfs een vakantiebaan aan.

Die nam ze met beide handen aan.

Dag één.

Geweldig.

Dag twee.

Ook leuk.

Dag drie…

hoofdpijn.

Ze is nooit meer teruggegaan.

Daarna volgde de thuiszorg.

‘Geweldig werk,’ vertelde ze enthousiast.

Twee dagen later…

hoofdpijn.

Toen auto’s wassen.

Dag één.

Dag twee.

Dag drie…

je raadt het al.

Hoofdpijn.

Binnen twee maanden had ze drie vakantiebaan­tjes achter zich gelaten.

Laatst kwam ze koffie drinken.

Een beetje mokkend begon ze haar verhaal.

‘Het zijn allemaal stomme mensen.‘

‘Ze verwachten gewoon dat ik hard ga werken.‘

Ik keek haar aan.

‘Dat is meestal wel de bedoeling van een baan,‘ antwoordde ik.

Ze keek me aan alsof ík degene was die iets geks zei.

Teleurgesteld dat ik haar verhaal niet bevestigde, vertrok ze weer.

Met…

jawel.

Hoofdpijn.

Misschien is hoofdpijn helemaal het probleem niet.

Misschien is het een excuus.

Misschien onzekerheid.

Misschien de overgang van school naar volwassen worden.

Misschien ontdekt ze voor het eerst dat werken soms ook gewoon… werken is.

En dat niets in het leven altijd leuk is.

Volwassen worden blijkt soms een stuk ingewikkelder dan een diploma halen.

Gelukkig weet ik ook dit.

Ze komt er wel.

Alleen misschien niet vandaag.

En als het een beetje tegenzit…

morgen ook nog niet.

Ondertussen heeft ze vakantiebaan nummer vier gevonden.

We wachten rustig af.

Niet op haar eerste salaris.

Maar op de hoofdpijn.