Ik ben een hondenmens.

Mijn hele leven al.

Niet van die kleine chihuahua’s die gezellig me mogen in een Michael Kors-schoudertas.

Nee.

Ik heb altijd honden gehad waarvan je denkt:

“Zo… daar zit nog wat hond aan.”

En toch…

Lopen mijn honden buiten gewoon aan de lijn.

Niet omdat ik ze niet vertrouw.

Juist wel.

Ze worden opgevoed.

Maar omdat ik niet van anderen kan verwachten dat zíj mijn hond vertrouwen.

Want weet je wat we soms lijken te vergeten?

Niet iedereen houdt van honden.

Niet iedereen weet hoe hij moet reageren.

En sommige mensen hebben simpelweg slechte ervaringen.

Dat heeft niets met hysterie te maken.

Dat heet rekening houden met elkaar.

Vanmorgen liep ik richting de apotheek om mijn medicijnen uit de afhaalautomaat te halen.

Via het park.

Schaduw.

Bomen.

Prima wandeling.

Tot ik een man zag aankomen.

De riem hing losjes over zijn schouder.

Zijn hond liep los vooruit.

Een flink exemplaar.

Het beest kreeg mij in de gaten…

… trok een sprint…

… en besloot dat ik blijkbaar het leukste object van de ochtend was.

Nog voordat ik kon reageren hing Cujo tegen me aan.

Blaffen.

Grommen.

Opspringen.

Rondjes draaien.

En ik stond daar.

Bevroren.

Ik vroeg de eigenaar rustig of hij zijn hond even bij zich wilde houden.

Zijn reactie?

“Hij doet niets hoor.”

Nou meneer…

Dat is feitelijk onjuist.

Hij springt tegen me op.

Hij blaft.

Hij gromt.

En hij staat met zijn tanden ongeveer op ooghoogte.

Dat noem ik toch écht iets doen.

Maar volgens de eigenaar moest ik vooral niet zo hysterisch doen.

Dat was ongeveer het moment waarop mijn vriendelijke pedagogische stemmetje besloot een korte koffiepauze te nemen.

Wil je wat…

… is duidelijk zijn de vriendelijkste vorm van eerlijkheid.

Weet je wat het bijzondere is?

Deze blog gaat eigenlijk helemaal niet over honden.

Hij gaat over verantwoordelijkheid.

Over het gedrag van degene die onder jouw verantwoordelijkheid valt.

En ineens lijkt dat verdacht veel op opvoeden.

Want ook ouders zeggen soms:

‘Zo is hij nou eenmaal.’

Van:

‘Hij bedoelt het niet zo.’

Maar verantwoordelijkheid begint niet bij de intentie.

Ze begint bij het effect.

De eigenaar had ook kunnen zeggen:

‘Sorry mevrouw.’

‘Kom hier.’

‘Dat had niet mogen gebeuren.’

Dan was het klaar geweest.

Maar nee.

In plaats daarvan liep hij mopperend verder.

Op badslippers.

Met hoog opgetrokken witte sportsokken.

Een beeld dat ik voorlopig niet meer van mijn netvlies krijg.

En ik?

Ik bleef achter met een hartslag van 180.

Respect begint niet bij de hond.

Respect begint bij de eigenaar die begrijpt dat de wereld niet alleen van hem is.